Sagan endalausa

Mig dreymdi að mér væri fleygt í hafið ásamt ungum manni og nýfæddum og syni hans (þeir eru frændur mínir).  Við vissum ekki hvers vegna okkur hafði verið fleygt í hafið né hvað við vorum að gera þarna.  Hafið var rólegt, gáraði varla á hafflötinn og sjórinn hlýr þannig að maður fann ekki fyrir honum.
Komið hingað til mín, sagði ég, við skulum þjappa okkur saman og troða marvaðan þar til við sökkvum, við drukknum þá saman það er betra en að einn verði eftir.
Þeir komu til mín og svo biðum við þess sem verða vildi.  Ég leit í kringum mig, það sást ekki til strandar hvert sem litið var, einungis haf að sjá, á alla kanta, svo langt sem augað eygði.

Þegar við höfðum verið þarna dágóða stund og ekkert gerðist varð fjúkandi reið og sagði, andskotinn hafi það að ég láti þetta yfir okkur ganga, við syndum í land. 
Í hvaða átt eigum við að synda, spurði ungi maðurinn undrandi?
Það er jafn langt til strandar  hvert litið er svo það er alveg sama í hvaða átt við syndum  (það sá reyndar hvergi til lands).  Við syndum bara af stað og sjáum hvar við lendum, sagði ég um leið og ég greip barnið, lyfti því yfir vatnsborðið og synti af stað, ungi maðurinn fylgdi mér eftir.

Þetta var langt sund en þar kom að við sáum til strandar og tókum stefnuna þangað.  Þegar við bröltum upp fjöruna sá ég hús framundi, ég fór þangað með þá feðga.  Þegar inn kom sá ég gamla vinkonu, sem nú er látin, hún var að segja einhverju fólki frá því hvernig hún hafði lært skógerð hjá gamalli konu fyrir margt löngu.  Ég vissi ekki hvað skógerð var nema að það var ekki það sama og skósmiður.
Maðurinn hennar, sem er enn lifandi, var þarna einnig, hann stóð á bak við gler, hlustaði á frásögn hennar og hristi höfuðið eins og hann vildi ekki samþykkja það sem hún var að segja.  Þau kýttu sín á milli um stund eða þar til ég tók af þeim orðið og sagði, hvað um það, hér er ég komin með lifandi skógerðamann.  Að þeim töluðu orðum gekk ég aftur út úr húsinu og og þar vaknaði ég.

Ég hef sagt nokkrum vinum og ættingjum þennan draum og auðvita túlkar hver hann í samræmi við sjálfan sig.  Þau eiga það þó sameiginlegt að sjá hafið sem veikindi eða erfiðleika og þá eitthvað sem ég muni komast í gegnum og ná að klára sjálfri mér í hag, þar sem ég komst í land.  Barnið sjá sumir sem eitthvað nýtt sem ég mun halda á lofti, hvað frændinn táknar veit enginn. 

Ég sé þetta svolítið öðruvísi, mest vegna fyrri reynslu.  Þegar ég hóf leitina miklu að sjálfri mér fannst mér fljótlega ég ekki vera á þurru landi heldur neðansjávar, í bólakafi.  Og því lengra sem ég hélt því ofar færðist ég þar til ég allt í einu poppaði upp á yfirborðið og horfði til lands.  Fyrir mér er hafið því lífið sjálft, lífsins sjór, sem við svömlum í, vitandi ekkert hvað við erum að gera, hvert við erum að fara, né hvert skal stefna. 

Trúið mér þannig hefur líf mitt einmitt verið, ótrúleg ganga, uppfull af verkefnum.  Stundum full mikið af svo góðu. 
Ég hef ætt úr einu í annað, vaðið áfram hugunarlaust, ekki vitað nokkurn skapaðan hlut í minn haus, hagað mér eins og bjálfi, stefnt sjálfri mér í voða og skapað sjálfri mér afleiðingar sem ég kærði mig ekkert um.  Lífið hefur borið til mín hvert verkefnið af öðru, allt frá því ég fæddist inn í þennan heim, ég hef tekið við þeim, reynt að leysa þau, hent þeim frá mér, tekið þau upp aftur og þannig þrætt mig áfram í gegnum þetta lífsins haf. 
Oft hefur mig grunað hvað væri í vændum, stundum vitað það, hef nálgast eitt og annað í gegnum drauma og stundum vöku.  En oftast hef ég bara svamlað áfram stefnulaust.  Og þannig er það sennilega hjá okkur vel flestum. 

Ég á þrjár draumráðningabækur, eina frá árinu 1950, aðra frá 1982 og þá þriðju frá árinu 1999.  Ég sótti þær og skoðaði merkingu þess að dreyma hafið.
Í elstu bókinni er ekkert haf að finna en þar stendur að hreinn og bjartur sjór sé fyrir góðri framtíð, að sjá sjó ganga hátt á land fyrir góðum afla, ládauður sjór með miklu fjöruborði er fyrir aflaleysi og gruggugur og úfinn fyrir hættum.
Í bókinni frá l982 segir að hafið út af fyrir sig, sé góðs viti í draumi, hafi það verið kyrrt en táknar að lífið gangi upp og ofan hafi það verið úfið.  Væri hafið mjög úfið og stormar geysa er það viðvörun um að sýna hugrekki til að sigrast á hindrunum sem á vegi verða.  Að synda í sjó táknar síðan að áhrifavald dreymandans muni brátt eflast, sem og starfsemi hans.
Í yngstu bókinni táknar sléttur hafflötur óbreyttar aðstæður en úfið haf boðar breytingar.  Að synda í sjó er ills viti og sé sjór allt í kringum mann er einhver að hugsa manni þegjandi þörfina. 

Það er ágætt að eiga fleiri en eina draumráðningabók, þær segja nefnilega sjaldnast það sama svo maður getur valið það sem manni hugnast best.  Oftast vel ég það sem bókin frá 1982 segir mér.  En svo gleymi ég fljótlega hvað stóð þar og túlka drauminn á minn hátt eða bara gleymi honum.  Enda eru draumar jú eintal manns við mann sjálfan.

Og nú stend ég frammi fyrir spurningunni, hvað er ég að segja sjálfri mér í þessum draumi?

Lífið notar fjölbreyttar leiðir til að senda mér verkefni, síðasta kom með póstinum í gegnum bréfalúguna hjá mér.  Sagan endalausa.
Ég tók upp bréfið og las það og velti fyrir mér hvernig best væri að höndla innihald þess.  Veit það ekki enn.  Er reyndar enn að fást við síðasta verkefni, atvinnuleysi og allt sem því fylgir.  Nenni varla meiru.  Er eiginlega búin að fá nóg. 

Og þegar svo er ástatt um mann er rétt að gera ekki neitt.  Skoða málið í rólegheitum, leita til sérfræðinga séu einhverjir til sem vita betur en maður sjálfur og sjá svo til.  Ég er samt búin að fá nóg.

Ég vildi að einhver kæmi til mín og segði, hættu að hugsa, ég skal taka þetta verkefni fyrir þig, ég skal leysa málið, gera það sem gera þarf. 
Og ég er ekki að tala um að leggja allt mitt í hendur einhvers guðs.  Það væri mjög andstætt minni lífssýn. 
Í mínum huga er þetta sem við köllum guð, ekki eitthvað utan og aðskilið frá okkur sjálfum.  Við öll, sameinuð í eitt, erum guð.  Og við þurfum ekki annað en að horfa í kringum okkur til að sjá hversu sundruð við erum.
Og ég veit að það eru svo ótal, ótal margir þarna úti sem hafa engan áhuga á að taka verkefnin mín í sínar hendur, sennilega enginn.  Flestir hafa nóg með sitt og miklu meira en það. Þekki reyndar engan sem ekki hefur eitthvað að kljást við og það eitthvað sem hann vildi gjarnan vera laus við.

Svo líklegast verð ég að horfast í augu við þá staðreynd að það er enginn annar þarna úti til að leysa málin fyrir mig.  Þetta eru mín verkefni fyrir mig að leysa (stuna).  Svo nú er bara að bretta upp ermarnar og takast á við það sem bíður mín.

En ef það er einhver sem veit, eða telur sig vita, hvað draumurinn táknar þá má hann gjarnan segja mér það.  Hvet ykkur reyndar til þess.


ih/10