Hvað er ég?

 

Að gefa út bók er ekki sjálfsagt mál og alls ekki ókeypis.  Ekki einu sinni þó hún heiti Hvað er ég?.  Það er komið í salt í bili.
Ég gerði efnisyfirlit yfir alla kaflana í bókinni tengdi hvern kafla við síðueiningu sem opnast í nýjum glugga, það ætti að auðvelda ykkur að prenta út síðuna til að lesa annars staðar en á skjánum.

Ef tengingar eru ekki að virka eða ég hef tengt vitlaust þá látið mig endilega vita.

Góða skemmtun.

Efnisyfirlit

Kafli	Heiti	Kafli	Heiti
	Formáli	61	Félagaþörfin er ótti
1	Hvað er þetta líf	62	Agi er forheimskandi
2	Við erum fangar ...	63	Þau sem á undan okkur fóru
3	Fullnuma, yfirskyggð	64	Mikill er lítill
4	Utanlíkamsreynsla	65	Við viljum vera guðir
5	Afleiðing gerða okkar	66	Við getum leitað en ekki fundið
6	Tilvist sálarinna	67	Allt er aðeins
7	Sannleikurinn	68	Við getum ekkert skilið í brotum
8	Við sýnum öðrum aldrei dónaskap	69	Það að trúa ekki
9	Vandamál	70	Andartakið er eini raunveruleikinn
10	Tvennskonar ást	71	Í leit að sjálfum okkur
11	Nýtt og gamalt	72	Við erum allt sem er
12	Að hjálpa	73	Auga fyrir auga
13	Stríð og friður	74	Skemmtileg og leiðinleg
14	Ekkert svar er rétt svar	75	Að viðhalda eða eyða óttanum
15	'Ég hugsa þess vegna er ég'	76	Nógu gott eða ...
16	Friður	77	Eins og alda á leið út
17	Að vita ekki	78	Barnið mitt
18	Ótti	79	Kærleikurinn
19	Öll hugsun er gömul	80	Æska og þroski
20	Vansæld	81	Líf og dauði
21	Tilgangur lífsins	82	Spurningar og svör
22	Framtíð og fortíð eru ekki til	83	Hvers virði eru viðhorf okkar
23	Að hugleiða	84	Græðgi eins veldur hungri annars
24	Kristin siðfræði	85	Hver stund lífs okkar er ný
25	Við erum ekki svona eða hinsegin	86	Ímyndaðir eiginleikar
26	Er enginn fullkominn?	87	Ég er trúlaus, ég er syndlaus
27	Sjálfsþekking	88	Undrun, ánægja, vonbrigði
28	Jafnvægi	89	Hógværð er lygi
29	Það er svo gott og gaman að trúa	90	Arfur kynslóðanna er ótti
30	Langanir	91	Innihald orða okkar
31	Við erum það sem við hugsum	92	Ótti er helsi ekki frelsi
32	Hreinn hugur	93	Andskotinn
33	Aldur og viska	94	Trén eru skógurinn
34	Enginn getur kennt öðrum	95	Orð er blekking
35	Gleði og sorg eru eitt og hið sama	96	Leiðarljós
36	Ég hef aldrei verið til áður	97	Rós og arfi
37	Þannig viðhelst hið vonda	98	Umburðarlyndi
38	Enginn er meiri en sá minnsti	99	Að bæta er að auka eymdina
39	Eina leiðin frá stríði	100	Að segja satt
40	Líf eftir dauðann	101	Leiðin að sannleikanum
41	Þykir okkur ekki vænt um neinn	102	Að vita eða vita ekki að og hvað
42	Skilningur	103	Sannur vinur
43	Þannig afneitum við skaparanum	104	Heili og hugsun eru eitt
44	Við erum ekki brot af skaparanum	105	Við getum aldrei orðið eitthvað
45	Ég er ímynd	106	Vakandi athygli
46	Vinskapur	107	Sýnilegur, ósýnilegur
47	Maður er spegill manns	108	Að vita eitthvað er að vera eitthvað
48	Skoðanir eru vanmáttur okkar	109	Andi og efni
49	Fyrirgefning	110	Ef guð er með oss
50	Hvenær byrjar illt að verða gott	111	Utan frá og inn eða innanfrá og út?
51	Valdbeiting með höfnun	112	Getum við dáið hér og nú?
52	Hugmynd og staðreynd	113	Ég stendur sem múr á milli efnis og anda
53	Dómur á aðra er dómur á okkur sjálf	114	Að elska sjálfan sig
54	Traust og vantraust	115	Ekkert er nýtt undir sólinni
55	Að hreykja sér	116	Réttlætið getur verið skelfilegt
56	Hvers vegna nægir okkur ekki ...	117	Þekking
57	Viljinn er í eðli sínu illur	118	Hver er ég
58	Nei lokar, já býr til		Eftirmáli
59	Við getum dáið éginu hér og nú		Forsagan
60	Jafnræði og virðing

 

Formáli

Skaparinn er þú og þú ert sköpunin

Ég hef alla tíð verið ósköp venjuleg manneskja, með barnatrú og engan áhuga á andlegum málum.  En dag einn fyrir margt löngu gerðust atburðir sem gjörbyltu lífi mínu. Hvað það var má lesa í kaflanum Rauða kerið og Ég er þræll, hefðarkona og ....  Við þá atburði var fótunum kippt undan einfaldri og venjulegri tilvist minni.  Ég trúði ekki á svona hluti, samt gerðust þeir.  Ég vildi ekki hafa þessa hluti í lífi mínu, samt voru þeir þar.  Ég átti því ekki annarra kosta völ en að hefja gönguna miklu í leit að hinni raunverulegu mér, ef það var þá eitthvað slíkt til.  Ég sá fljótlega að mig var ekki að finna fyrir utan skrokkinn svo ég hélt inn á við.  Fljótlega tók ég eftir því að því dýpra sem ég kafaði þeim mun grynnra var ég, líkt og ég væri ekki að kafa niður í sjálfa mig heldur rísa upp á yfirboðið.  Ég fékk næturheimsóknir í draumum þar sem ég var leidd að ýmsum stöðum og atvikum og mér þannig hjálpað til að skilja sjálfa mig.  Það var undarlegt ferðalag, stundum skemmtilegt, stundum ógnvænlegt en alltaf lærdómsríkt. 

Þegar hér var komið var leit mín búin að vara mánuðum saman og virtist engan endi ætla að taka.  Ég var enn á sama stað,.búin að lesa ýmsar bækur um guðspeki og dulspeki og á þann hátt afla mér þekkingar sem ég hefði aldrei getað látið mér til hugar koma.  Ég fann einnig að ég bjó sjálf yfir þekkingu sem ég hafði ekki vitað að var þar og samhliða þessu öllu reyndi vinur minn frá öðrum heimi að glæða skilning minn.
Ég hlustaði eftir því sem aðrir höfðu að segja.  Margt af því fór fyrir ofan garð og neðan hjá mér.  Það var svo ótrúlega margt og merkilegt sem aðrir vissu.  Ég var eins og hvert annað barn við hlið þeirra.
Samt fann ég til hve lítils gagns öll þessi þekking var.  Við sveifluðust eftir sem áður á milli sorgar og gleði og við voru auðsjáanlega engu nær.
En ég gat ekki hætt að leita.  Ég þráði að vita hver þessi ég að baki öllu var.  Ég þráði sannleikann og ekkert annað.
Í mörgum þeim bókum sem ég las töluðu menn eins og þeir vissu hver sannleikurinn væri.  Þeir töluðu um æðra sjálf mannsins, mismunandi leiðir og þroska og stundum töluðu þeir í kringum eitthvað sem ekki mátti segjast.  Margt af því var afar fallegt en ég skildi það ekki allt.  Enginn sagði frá því hvernig átti að bera sig að til að finna sannleikann.  Hvers vegna sögðu þeir það ekki hreint út?
Öll sú þekking sem ég hafði aflað mér var orðin harla lítilsgild í mínum augum.  Bækur voru hættar að fullnægja þörf minni.  Þær voru svo misjafnar og oft svo mikið ósamræmi á milli þeirra að ég vissi ekki hverju ég mátti treysta.  Það sama mátti segja um allt annað sem ég stóð frammi fyrir.
Ég þráði sannleikann eins og drukknandi maður loft.  Ég vildi horfast í augu við hann, sama hver hann var og ef hann var enginn þá tæki ég því.  En ég vissi ekki hvernig ég átti að bera mig að.  Það eina sem ég gat gert var að halda áfram að lesa og hlusta eftir því sem aðrir sannleiksleitendur höfðu að segja.
Í einni af mörgum umræðum heyrði ég haft eftir manni einum að ein af leiðunum væri að tína utan af sér allt það sem við höfum safnað að okkur í gegnum tíðina og skoða það hlutlaust.  En að það væri afar erfið leið og ekki öllum fær.
Þessi orð festust í huga mér.  Ég hafði aldrei lesið bækur þessa manns.  Ég hafði leitað eftir þeim á bókasöfnum en aldrei rekist á neina þeirra.  Það eina sem ég hafði lesið eftir hann voru tveir bæklingar og ein smábók en það hafði ekki svarað þörf minni.
Þetta var í fyrsta sinn sem ég heyrði talað um aðferð til að nálgast sannleikann.  Ég hugleiddi þessi orð og mundi að annar hafði sagt eitthvað þessu líkt.  Hann hafði talað um að yfirgefa allt og fylgja honum.
Hvað áttu þeir við?  Hvað var þetta allt sem ég yrði að tína utan af mér, skoða og yfirgefa?  Hvað hafði ég eignað mér?  Sannfæringu, hugmyndir og trú.  Áttu þeir við það?
Eina leiðin til að vita það var að gera eins og þeir sögðu.
Ég tók allt líf sitt til skoðunar og fljótlega sá ég að það samanstóð að mestu af þeim hugmyndum sem ég gerði mér um alla hluti.  Jafnvel það sem ég hafði verið svo sannfærð um varð ég að viðurkenna að stóð höllum fæti.
Ég sá að ég vissi í reynd ekki neitt, aðeins hélt mig vita.  Og það gilti um alla.
Þannig tíndi ég af mér heiminn sem ég hafði byggt utan um tilveru mína þar til ekkert var eftir nema ég sjálf og guð.  Það var sárt að hafna guði.  Trú mín hafði fylgt mér í gegnum þykkt og þunnt og ég átti hana sem haldreipi þegar erfiðlega gekk.  En þeir höfðu sagt allt og ég þráði sannleikann einan svo ég varð að ganga alla leið.
Ef guð var sannleikur þá héldi hann áfram að vera það alveg sama hvað ég gerði.  Og hvað var trú mín á guð annað en hugmynd búin til af mér sjálfri?  Hvað vissi ég um guð?  Ekkert.  Það var staðreynd sem ég varð að horfast í augu við.  Ég vissi ekki hvort guð var til.
Og þá var ekkert eftir nema ég sjálf.
Hvað var það eiginlega sem við kölluðum ég?  Hver var ég?  Var ég ef til vill aðeins hugmynd búin til af eigin huga?  Eða var þetta ef til vill aðeins draumur?  Draumar mínir voru stundum svo raunverulegir að ég varð alveg undrandi þegar ég vaknaði og uppgötvaði að þetta hafði aðeins verið draumur.  Og stundum dreymdi mig að mig væri að dreyma.  Og hvað nú ef þetta væri ekki einu sinni minn eigin draumur heldur einhvers annars.  Hyrfi ég þá þegar þessi einhver vaknaði?  Ég gat ekki vitað það.  Ég vissi ekki hver ég var.  Ég vissi ekki einu sinni hvort ég var.
Það byrjaði allt daginn sem þú fæddist inn í þennan heim, heyrði ég skyndilega sagt, þá eignaðist þú þína fyrstu reynslu.
Ég þekkti þessa rödd, kallaði eiganda hennar vin minn.  En nú vissi ég ekki lengur hver hann var.  Ég gat ekki vitað hvort þetta var blekking búin til af mínum eigin huga eða eitthvað fyrir utan sjálfa mig eða jafnvel ekki neitt.
Ég reyndi ekki að hamla á móti heldur hlustaði á það sem röddin sagði.  Röddin lýsti þessari fyrstu reynslu og samtímis því sá ég myndir birtast fyrir sjónum mér.  Þetta voru lifandi myndir sem sýndu mér það sem röddin talaði til mín.
Ég sá hvert atvikið af öðru frá þeim degi er ég fæddist og að þeim degi er ég nú sat hér.  Jafnvel sú stund er þessi sama rödd kom inn í líf mitt var ekki undanskilin.  Og röddin hjálpaði mér að sjá hvaða reynslu og þekkingu hvert atvik bar með sér.
Ég horfði á þetta litla, saklausa barn breytast í krakka, ungling, unga konu og loks þá konu sem ég nú var.  Ég sá hversu erfitt þetta hafði oft reynst og oft fann ég til samkenndar með þessum einstaklingi sem var ég sjálf.  En það var eins og það snerti mig ekki persónulega, eins og ég stæði fyrir utan sem hlutlaus áhorfandi.
Þegar röddin þagnaði og myndirnar hurfu sat ég hljóð og hugleiddi það sem ég hafði séð.  Það var svolítið merkilegt til þess að hugsa að ég hefði upplifað svona margt á einni stuttri ævi.  Og enn merkilegra að ég skyldi hafa komist heil frá öllum mínum áföllum, sorgum og baráttu, jafnvel þó gleðin hafi einnig verið til staðar.
En hvað sagði þetta mér?  Þetta voru aðeins mörg mismunandi atvik.  Hvar kom ég inn í myndina?
Ég reyndi að byggja heillega mynd utan um það sem ég hafði séð og þá skildi ég hvers eðlis var.  Þetta sem ég kallaði ég var ímynd, upphugsuð af mér sjálfri, byggð upp af minningum eins og allur minn heimur.  Minningum sem áttu rætur sínar í þeirri reynslu sem ég fékk í gegnum mismunandi atvik og þekkingu sem var ekkert annað en utanbókarlærdómur.  En það gat ekki verið.  Ég hafði ekki reynt og lært allt.  Þessi ímynd var ekki ég.
Ég var búin að skoða það allt.  Það var ekkert eftir.  Og á þeirri stundu leystist ég upp og hvarf.

Þar sem ekkert er stendur sannleikurinn einn eftir.

Það varð hræring í brjósti mér eins og kraftur sem streymdi fram létt og átakalaust.  Vitund mín varð skýr og fyrsta hugsun mín var það var ekkert, samt var líf, það er sannleikurinn og það er ég.
Það var sem leiftur færi um huga minn og ég sá og skildi.  Það var ekki rétt að kalla þetta æðra sjálf þeirra.  Þau áttu sér hugtök um öll þessi orð og það var ekki æðra og það var ekki þeirra.  Það var þau.  Sannleikurinn var ekki í pörtum.  Hann var alltaf heill og hann gat ekki verið heill með lyginni (blekkingunni).  'Það' var réttara orð.  Því það var 'það'.  Raunveruleiki minn var ekki égið.  Ég var sannleikurinn og lífið.  Það var ekki hægt að eiga, aðeins vera.  Og þá það allt.
Ég reyndi að hugsa um það sem gerðist áður en ég hvarf en gat ekki kallað það fram.  Ég gat hugsað orðin barn, krakki, kona, sorg og gleði en ég gat ekki tengt það sjálfri mér.  Það var horfið og ég vissi að það var ekki horfið inn í minni mitt og gleymt.  Það var ekki lengur til.  Ég samanstóð ekki lengur af brotum reynslunnar.  Ég var heil og óskipt og alfrjáls.
Ég fann hvorki til gleði né sorgar.  Skaparinn var ég og ég var sköpunin.  Það var allt og sumt.  Baráttulaust og án alls.  Samt var ég ekki sneydd allri tilfinningu.  Ég hugsaði til barnanna 'minna' sem sváfu hvert í sínu rúmi og ég fann hversu vænt mér þótti um þau. 
Ég var ekki heldur án langana.  Ég fann til samkenndar með þeim sem enn börðust um í viðjum þess sem þau kölluðu ég.  Í heimi sem var skapaður af þeim sjálfum utan um þetta ég og mig langaði til að deila þessari reynslu með þeim.
En hvernig átti ég að segja þeim frá lífinu að baki öllum myndum, að 'það' væri eini raunveruleikinn, að lífið væri sannleikurinn og sannleikurinn lífið og að ekkert væri til fyrir utan það?
Hvernig gat ég sagt þeim að það að tína utan af sér og yfirgefa allt það sem þau höfðu safnað að sér og eignað sér var ekki ein af leiðunum heldur eina leiðin?  Þau voru búin að ákveða það öðruvísi. 
Ég gat vel skilið hversu erfitt það myndi reynast mörgum að yfirgefa allt.  Þau byggðu sum hver alla sína tilveru á þessum blekkingum og það þyrfti mikinn kjark til að horfast í augu við það.
Og þó ég reyndi gæti ég þá sagt það án orða sem þau áttu sér öll hugtök um?  Og myndu þau trúa mér?
Hvernig gat ég sagt þeim að það væru engar vígslur, engir leyndardómar.  Að allir væru 'það' alveg sama hvaða þroskastigi þeir héldu sig tilheyra, að það sem þau leituðu að var ekki hægt að finna né eiga, aðeins vera.
'Það' hafði alltaf verið þau.  Þau voru sér aðeins óafvitandi um það.  Sannleikurinn hafði horfið sjónum þeirra í haf blekkinga sem þau sjálf sköpuðu.  Og þau voru mörg hver svo sannfærð um að þeirra heimur, þeirra blekking, væri sannleikurinn að hvað sem ég segði væri gagnslaust.
Þó máttu þau vita að sannleikurinn gat aðeins verið einn, óumbreytanlegur, óhagganlegur og eilífur, sá sami fyrir öllum á öllum tímum.  Og það var aðeins hægt að vera hann allur.  Til þess yrðu þau að yfirgefa allt.
Aðrir höfðu uppgötvað sannleikann og þeir höfðu upplifað sömu þörfina til að deila honum með öðrum.  Þeir höfðu reynt að deila því með samferðamönnum sínum.  En það eina sem gerðist var að samferðamenn þeirra mændu á persónur þeirra og hrópuðu upp yfir sig, frelsari, fræðari og reyndu ekki einu sinni að trúa orðum þeirra og fylgja þeim eftir.  Þeir létu sér nægja að skapa um það ímyndir, trúarbrögð, hvert fyrir sig.

Ég hafði uppgötvað sannleikann og ég var sannfærð um að nú myndi ég snúa baki í þann heim blekkinga sem ég sjálf hafði skapað umhverfis ímynd mína.  Ég hlyti að standa í sannleikanum alveg sama hvað.  Ég var sannleikurinn og gat ekki annað.
Og nú stóð ég frammi fyrir heimi sem kom mér afar undarlega fyrir sjónir. Samt var ekkert breytt, heimurinn var eins, fólkið var eins, atburðirnir voru eins.  En þó orðin og atvikin litu eins út þá var skilningur minn á þeim alveg nýr.  Það var undarleg reynsla.  Einhver sagði eitthvað í sjónvarpi, útvarpi eða manna í millum og ég skildi það á alveg nýjan hátt, ég horfði á ýmsa atburði og skynjaði þá á nýjan hátt.  Í fyrstu var ég svolítið áttavillt, eða kannski öllu heldur undrandi, á þessari nýju skynjun svo ég ákvað að skrá hjá mér hvernig heimurinn kom mér fyrir sjónir, hvernig ég brást við hinum ýmsu orðum og atburðum.  Þannig urðu allir kaflarnir í bókinni Hvað er ég til.

ih/89

1. Hvað er þetta líf

Fyrsta hugsun mín var það var ekkert, samt var líf, það er sannleikurinn og það er ég.  Og þá lá beinast við að spyrja, hvað er þetta líf sem alls staðar ríkir?  Það er alveg sama hvert við lítum , alls staðar er líf.  Við sjálf erum líf.
Er lífið ef til vill aðeins margbreytilegar myndir eða er eitthvað annað og meira að baki öllum þessum myndum?  Ef svo er, getum við þá vitað það fyrir víst?  Getum við komist fram hjá öllum hindrunum, hugsunum og efasemdum og vitað?

Ef lífið er annað og meira en tilviljun þá virðist það vera vitrænt.  Flókin samsetning hvers einstaks lífs og samtvinnun þess sem heild gefur til kynna að eitthvað vitrænt eigi í hlut.
En það er greinilega hvorki auðsjáanlegt né auðskilið.  Því ef svo væri þá værum við öll okkur vitandi um það.
Við getum skoðað myndirnar umhverfis okkur.  Náttúruna sjálfa, fjöll, ár, himin, stjörnur, allan gróður, dýr og einnig okkur sjálf.  Ef við beinum athyglinni að sjálfum okkur þá getum við séð að hver maður er uppbyggður af frumum sem raða sér saman og mynda flókið kerfi sem við köllum einu nafni líkama.
Uppbygging líkamans er almennt séð nokkuð vel þekkt ef frá er talinn heilinn.
Það er að vísu til margvísleg, vísindaleg, þekking um gerð hans, hina efnislegu uppbyggingu hans og staðsetningu hinnar ýmissu starfsemi.  En frá almennu sjónarmiði séð eigum við margt eftir ólært.

Heilinn virðist vera aðalstjórnstöð líkamans.  Þó að hver fruma eigi sína stjórnstöð eða vit þá virðist heilinn vera það tæki sem önnur líkamsstarfsemi starfar frá eða í gegnum.
Til að heilinn geti starfað verður hann að hafa í sér einhvern grunn.  Einhvers konar meðfædda stjórnstöð sem segir honum meðal annars hvernig hann á að taka við upplýsingum, færa í minni og kalla fram aftur.
Starfsemi heilans er okkur að flestu leyti ómeðvituð og afar erfitt ef ekki ómögulegt og ef til vill óþarft fyrir okkur að þekkja til að stjórna.  Hann virðist vinna út frá sjálfum sér, nota sig sjálfur, ef svo má að orði komast.
Starfsemi líkamans (líffæranna) fer auðsjáanlega fram án nokkurrar íhlutunar frá okkar hálfu.  Það má segja að líkaminn sjái um sig sjálfur.

Sú heilastarfsemi sem að okkur snýr fer greinilega fram með og í gegnum hugsun sem byggist upp af áunnu og jafnvel erfðafræðilegu minni.  Öll skynjun hvort sem er efnisleg, tilfinningaleg eða geðræn virðist byggja á hugsun.
Heilinn tekur allt áreiti, hvers eðlis sem það er, til skoðunar, skilgreinir það, gefur því nafn og sendir það áfram.
Við höfum eflaust öll séð barn hrasa og standa upp aftur án þess að sýna nokkur viðbrögð.  Þegar barnið síðan sér að það hefur hruflað sig þá rekur það upp grát og gefur til kynna að það kenni sársauka.  Þessi viðbrögð eru auðsjáanlega afleiðing hugsunar.Allur þessi hugsanaferill gerist með slíkum ógnarhraða að við nemum hann að öllu jöfnu ekki.  Þetta virðist því með öllu ósjálfráður og óhjákvæmilegur ferill sem við stjórnumst að öllu leyti af.
En þurfum við að gera það?  Eina sýnilega ástæða þess að við látum stjórnast af heilastarfseminni er ef við, án þess endilega að gera okkur grein fyrir, erum hún sjálf.

Hver erum við?  Hvað er það sem við köllum ég?

Við getum hæglega séð að égið kemur stöðugt við sögu í hugsanaferli heilans.  Ef við verðum fyrir þeirri ytri áreitni að einhver talar niðrandi til okkar þá tekur heilinn við því áreiti, leitar í minni sínu að öðru svipuðu áreiti sem hann þá jafnvel skilgreinir sem reiði.  Þessa reiði sendir heilinn síðan til égsins.
Égið svarar samstundis með annarri hugsun.  Égið leitar í minni og sér að reiðin er í sjálfu sér gagnslaus svo það ákveður að halda aftur af þessari reiði.
Allur þessi ferill er ein samfelld hugsun sem fer fram innan heilans.  Það er því ljóst að í þessu tiltekna tilfelli er engin aðgreining á milli égsins og heilans.

En er það aðeins í sumum tilvikum eða er það algilt?

Ef við skoðum feril okkar frá fæðingu til þessarar stundar, af einlægni og án tilhliðrunar, þá eigum við að geta séð að égið er raunverulega byggt upp af heilanum með hugsun.
Ýmiss konar atvik hafa fært okkur þekkingu sem við köllum einu nafni reynslu.  Við geymum þessa þekkingu í minni heilans ásamt þeirri þekkingu sem við höfum aflað okkur með utanbókarlærdómi.
Égið er í reynd ímynd byggð upp af heilanum út frá minni.  Á því byggist síðan öll tilvera okkar.

Það er í sjálfu sér ekkert undarlegt þó heilinn fari svona að, allt okkar uppeldi miðar að því leynt og ljóst.
Ákveðin framkoma, hugsun og viðbrögð eru ekki talin æskileg af umhverfi okkar og okkur sjálfum svo til að firra sig ábyrgð skapar heilinn ímyndað ég til að hengja allt á.  Hann hefur í sumum tilvikum gengið lengra.  Sérstaklega þegar viðbrögð okkar og tilvera verða éginu ofviða.  Þá hefur hann upphugsað einhvers konar almætti eða guð til að bera hluta ábyrgðarinnar.  En það er greinilega engin aðgreining á milli heilans og þess sem hann skapar.

En erum við þá aðeins mörg aðgreind ég, stjórnlaus heilastarfsemi, byggð upp af reynslu og utanbókarlærdómi?
Ef svo er þá erum við afar takmörkuð því það er mun fleira sem við höfum aldrei reynt og lært en hitt.
Vissulega getur það vel verið að allt hafi orðið til fyrir tilviljun.  Gangur himintunglanna, staðsetning jarðarinnar í þeim gangi og aðstæður jarðarinnar sem gaf möguleika á því að líf kviknaði.  Líf sem með langri þróun hefur orðið eins og við nú þekkjum það.
En þær eru ansi margar tilviljanirnar sem eiga þar hlut að máli og það skýrir ekki hvers vegna.

Hvað er þess valdandi að öll þessi starfsemi fer fram?  Hvort heldur það er fyrir tilviljun eða ekki.  Hvað veldur því að við erum lifandi?

Við vitum hvað gerist við líkamsdauðann.  Líkaminn breytir um ástand, leysist upp og sameinast jarðveginum.
Það segir sig því sjálft að þegar heilinn hættir að starfa (deyr) þá hverfur öll hugsun.  Og þar sem engin hugsun er þar er heldur ekkert ég.
Allt sem er í heilanum á sér bæði form og ímynd.  Það lítur þá helst út fyrir að það sem við köllum líf eigi tilvist sína utan okkar sjálfra.  Eða er það ekki utan okkar?  það verður að einhverju leyti að vera í okkur, öðruvísi getur líkaminn ekki verið lifandi.

Heilinn virðist með öllu ófær um að starfa utan þekktra aðferða.  Við verðum því að halda okkur innan þess sem við þekkjum.
Við getum lesið okkur til um málefnið, bækur skrifaðar af þeim sem áður hafa staðið frammi fyrir þessari spurningu.  Þannig munum við þróa með okkur upplýsingaflæði sem er algjörlega utan og ofan við það sem heilinn hefur áður áunnið sér.
Heilinn verður eftir sem áður að taka þessar upplýsingar, raða þeim niður og staðsetja í minni.  Út frá því skapar hann síðan myndir til að kalla fram og nota eftir þörfum.
Í gegnum það getum við síðan upplifað annars konar áður óþekkta reynslu hvort sem er tilfinningalegs, geðræns eða huglægs eðlis.  Og þá miðað við það sem heilinn hefur getu og reynslu til.
Það getur einnig hugsast að hluti þeirra upplýsinga sem við öflum okkur í þessari leit eigi sér samsvörun í heilanum.  Eitthvað sem heilinn hefur fengið í gegnum erfðir.

En hefur nokkuð breyst?  Erum við ekki enn innan takmarkaðrar starfsemi heilans?  Er þetta nýja nokkuð annað en viðbót við það sem fyrir er?

Við höfum hingað til haldið okkur innan efnissviðsins og síðan fært okkur inn á svið andans, í gegnum trúarbrögð, dulspeki, guðspeki eða annað.Við höfum aflað okkur bóka um efnið og reynt að hugsa það sjálf en við erum eftir sem áður innan heilastarfseminnar.
Við erum með öðrum orðum enn að hugsa og grunnur þeirra hugsana er égið.  Ég stunda hugleiðslu.  Ég lifi líkamsdauðann.  Ég tek út ákveðinn þroska í þessu lífi, fæðist aftur og bæti við þennan þroska og svona mætti lengi upp telja.

Getur hugsast að allt það sem viðkemur éginu gangi í erfðir?  Ef svo er þá eru afkomendur okkar ekki öfundsverðir því við erum sífellt að bæta nýjum hugmyndum í safnið.
Einhvern tíma mun heilinn hætta að starfa (deyja) það er alveg víst og þar sem ég er ímynd upphugsuð af heilanum hlýtur hún óhjákvæmilega að hverfa líka.
Það er því alveg ljóst að við erum á villigötum.  Ef dul- og guðspekin, eins og reyndar öll önnur trú, byggir tilvist sína á éginu þá er hún gagnslaus.  Við erum aðeins að bæta við þá ímynd sem fyrir er.
Við verðum greinilega að fara aðra leið.

Hingað til höfum við verið að safna í sarpinn ef svo má að orði komast.  Er það þá ekki önnur leið að tína úr sarpinum aftur?  Að rífa niður það sem við höfum byggt upp og yfirgefa allt?
Ef við tínum þannig hvert lagið af öðru utan af okkur þá hljótum við fyrr eða síðar að koma að kjarnanum ef hann þá er einhver og ef hann er enginn þá að engu.
Ef okkur tekst að komast fram hjá öllum blekkingum, hugsunum og ímyndum, hvað þá?
Þegar allt hefur verið tínt í burtu ríkir þá tær vitund, án alls?  Er án alls það sama og ekki neitt?  Inniheldur þá ekki neitt allt?  Það að vera ekki neitt er það ekki aðeins?  En er það við?
Ef það er við þá erum við ekki mörg aðgreind smábrot heldur ein heild.  Því ef það er einn þá er það annar og þeir þá eitt og hið sama.  Og það hlýtur að gilda fyrir allt.
Það sem er ekki annað en það sjálft er fullkomin eining.  Ef við horfum á sjálf okkur og þann heim sem við byggjum þá gefur það auga leið að við erum úr tengslum við 'það'.

Hvers vegna erum við ekki ein heild?  Hvað er það sem fyrirmunar okkur að sjá að öll okkar barátta er í reynd barátta sjálfsins við sjálft sig?

Er hægt að segja að lífið sé eitthvað 'það' sem viðheldur sjálfu sér með því að birtast í mismunandi myndum?
Er líkaminn tæki skapað af þessu sama lífi fyrir 'það' að birtast í?  Til að nota sjálfu sér til framdráttar?
Það lítur þá helst út fyrir að heilinn hafi tekið fyrsta sætið með því að aðgreina sjálfan sig fyrst frá sjálfum sér og síðan frá lífinu.  Við segjum, það er hugsun, það er ég og það er lífið.
Eru afkomendur okkar og forfeður nokkuð annað en við sjálf?  Það er lífið sjálft.  Það sama á öllum tímum fyrir öllum mönnum.  Fyrir allt.
Ef líkaminn er tæki sem lífið notar og 'það' við, segir sig sjálft að á þessari stundu erum við það sem við alltaf höfum verið og þar sem við alltaf höfum verið.  Að við líkamsdauðann förum við hvergi því 'það' heldur áfram að vera bæði hér og nú og um eilífð alveg sama hvað.

Eitt getum við öll verið sammála um.  Ef lífið er sannleikurinn þá er 'það' eitt og hið sama í öllu.  Því sannleikurinn getur aðeins verið einn, óumbreytanlegur, óhagganlegur og eilífur, sá sami fyrir öllu á öllum tímum.  Um leið og breyting kemur til þá er það ekki lengur sannleikur  og það sem er ekki lengur var aldrei.  Við aðeins héldum það vera.
Sannleikurinn og lífið er þá hvorki eitt né annað.  Aðeins 'það'.  Og ef það er við þá er það við að öllu leyti, bæði tækið (líkaminn) og ekki tækið.
Öll barátta er þá til komin vegna aðgreiningu heilans frá sjálfum sér og öllu öðru.  Liggur lausnin þá ekki í því að losa sig við aðgreininguna?
Getum við gert það öðruvísi en að tína utan af okkur og sjá sjálf hvert fyrir sig?  Eins og barnið sem ekki kenndi neins fyrr en það sá að það hafði hruflað sig.

Eru öll þessi orð ef til vill aðeins blekking, takmörkuð hugsun, komin frá undratækinu heila?  Eða er 'það' ef til vill að nota tækið sér til framdráttar?
Ef við nú segjum að svona sé það og ekkert öðruvísi þá erum við um leið búin að loka fyrir þann möguleika að það geti verið öðruvísi.
Er það ekki það sama og að segja að við getum ekki vitað fyrir víst?

ih/89

2. Við erum fangar og eigin fangaverðir

Við erum vel flest fangar og eigin fangaverðir, heft á einn eða annan hátt, bundin hugmyndum sköpuðum af okkur sjálfum, sjálfum okkur til mestu vandræða.  Og það er ekki nauðsynlegt. 

Til að sjá þessi höft verðum við að horfa í gegnum sjálf okkur.  Við getum aðeins séð og þekkt það sem er að finna í okkur sjálfum.
Þau eru ótal mörg nöfnin sem við gefum þessum hugmyndum, framkoma, skoðanir, kappsemi, iðni, ábyrgð og þannig mætti lengi upp telja.
Við verðum að sýna hina og þessa framkomuna til að falla inn í umhverfið, jafnvel þó hún sé okkur þvert um geð.
Við verðum að hafa sams konar hugmyndir og allir hinir, réttar eða rangar skiptir engu máli, aðeins að þær gangi ekki þvert á umhverfið.  Og ef við eigum samt einhverjar aðrar hugmyndir eða jafnvel engar þá þegjum við um það til að falla ekki út úr myndinni.
Við verðum að vera kappsöm, iðin, hress og í formi.  Og eignirnar má ekki vanta svo allir geti séð hversu ágæt við erum.  Ábyrgðin verður einnig að vera til staðar.  Við megum aldrei slaka á henni.  Hver getur borið virðingu fyrir ábyrgðarleysi og hver vill ekki eiga virðingu annarra?
Það er líka svo ágætt að fela sig á bak við ábyrgðina.  Við megum ekki vera að því að rækta garðinn okkar við erum svo upptekin.  Við verðum að sinna skyldunum.  Vinnan, heimilið og börnin.  Hvers konar ábyrgð væri það að slaka á því?  Hvað myndu aðrir halda?
Samt eru það aldrei hugmyndir annarra sem um er að ræða heldur okkar hugmyndir um hugmyndir annarra.
Og þó þetta væru annarra hugmyndir þyrftum við þá nokkuð á þeim að halda?  Verðum við hvort sem er ekki alltaf að standa reikniskil gagnvart sjálfum okkur?

Eina leiðin til lausnar er að skoða, sjá og viðurkenna.  Það sem við vonumst til að losna frá er alltaf innan okkar sjálfra.  Við erum hvert og eitt miðpunkturinn og það er þar sem öll vandamálin liggja.
Vissulega væri það þægilegt á stundum að benda á næsta mann eða umhverfið í heild sinni og segja það honum eða því að kenna.  En það er aldrei þannig.  Þegar við gefum eftir þá erum það við sjálf sem gerum það.  Það byrjar og endar allt í okkur sjálfum.

Þegar við höfum losað okkur við eitthvað af þessum höftum þá erum við ekki endilega frjáls.  Önnur geta leynst á veginum og þau mun varasamari þar sem þau eru ekki eins augljós.
Því stundum höfðum við ekki losað okkur við neitt, aðeins breytt samanburðinum.  Og í stað þess að vera iðin og kappsöm til að eignast efnisleg gæði þá beinum við því að andlegum gæðum.  Þá breytist samanburðurinn úr hress í hugleiðslu, úr formi í næmi og úr bíl eða húsi í þroska.  Og kappsemin er enn til staðar því við verðum að vera iðin til að eignast þetta og ábyrgðin er vissulega á sínum stað því þetta er ekkert gamanmál.
Síðan lítum við svolítið niður til hinna sem enn sitja í myrkrinu og furðum okkur á því hvers vegna þau komi ekki upp í ljósið til okkar.
Og ekkert hefur breyst.  Við höfum aðeins breytt um nafn á því sem við notum sem haft.  Höftin eru enn á sínum stað.
Fyrst reynum við eftir fremsta megni að steypa okkur í annarra mót.  Og síðan gerum við allt sem við getum til að sundurgreina okkur frá öllum öðrum.
Þetta er endalaus og óþörf barátta sem fyllir okkur aðeins vanmáttarkennd eða sjálfumgleði af öllum stærðum og gerðum.

Spurningin er ekki sú að vera jarðbundin eða andlega sinnuð.  Það er algjört aukaatriði.  Það eina sem skiptir máli, hvort sem við erum á þennan veginn eða hinn, er að vera sjálfum okkur samkvæm og trú.  Það er allt og sumt.
En við erum sífellt hrædd.  Hrædd við að eiga og hrædd við að missa.  En mest þó við sjálf okkur.  Við þorum ekki að horfast í augu við sjálf okkur og vera eins og okkur er eðlilegt.   Við erum föst í vítahring og það er ekki nauðsynlegt.

Af hverju horfum við ekki á náttúruna?  Ekki reynir blágresið að líkjast rós.  Það lætur sér nægja að vera það sjálft, þó það sé blóm eins og rósin.
Það er ekkert til sem heitir rétt skoðun, framkoma eða ábyrgð.  Eini raunveruleiki þess er sú meining sem við sjálf leggjum í það hvert og eitt fyrir sig.
Við eigum það öll sameiginlegt að hefta okkur á einn eða annan hátt.  Og það fyrirfinnst engin uppskrift sem losar okkur við óttann sem liggur þar að baki.  Ef svo væri þá værum við öll frjáls.  
Það eina sem við getum gert er að taka sjálf okkur til skoðunar, hlutlaust.  Og ef við eigum þá sannfæringu að égið sé okkar sanna sjálf þá verðum að leitast við að lifa í sátt við það.  Ávallt sjálfum okkur samkvæm.

Við megum samt vita að égið er búið til af okkur sjálfum og er okkur oftast til hinna mestu vandræða.  Það hefur eignað sér fyrsta sætið í tilvist okkar og gnæfir yfir allri okkar tilveru.  En það á sér ekki sjálfstæða tilvist fyrir utan okkur sjálf svo við gætum losað okkur undan ægivaldi þess hér og nú og þá um leið öðlast það líf sem við heftum frá því að streyma fram í okkur sjálfum.  Lífið sem er við.
Þegar við þorum að horfast í augu við sjálf okkur, sleppa éginu og yfirgefa allt, þá mun lífið streyma fram og ýta öllum hindrunum úr vegi.  Þá erum við frjáls.

ih/89

3. Fullnuma, yfirskyggður

Margir trúa að til séu fullnumar, fólk sem hefur stigið af hjóli endurfæðinga en kemur engu að síður aftur til að fræða okkur hin sem enn erum í fjötrum karma og endalausra endurfæðinga, eða starfa þágu fátækra og sjúkra.  Þeir eru og gjarnan taldir yfirskyggðir miklum öndum.

Ég hef engar forsendur til að efast um þetta.  Það eina sem ég veit um fullnuma er það sem stendur í Biblíunni, Lúk 6,40 Ekki er lærisveinn yfir meistaranum, en hver sem er fullnuma verður eins og meistari hans.  Og ég velti fyrir mér hvað þessi orð þýddu í nútíma samfélagi.
Við höfum sum hver tilhneigingu til að gefa þeim, sem við teljum standa okkur ofar í einhverju, eiginleika og heiti sem eiga ekkert skylt við raunveruleikann.

Hvað er það sem fær okkur til að halda alls kyns hluti út í hið óendanlega?
Víst er það handhæg afsökun fyrir þau okkar, sem ekki erum þess umkomin að leggja allt í sölurnar til sjálfsþekkingar, að benda á þá sem við höldum að hafi gert það og skapa umhverfis þá ímyndaða anda.  Það er aðeins eins konar sjálfsvörn.  En það er í engu samræmi við þær staðreyndir sem við okkur blasa?

Það er engin ástæða til að hallmæla þeim sem gera góðgerðarstarfsemi að lífsstarfi sínu.  Það að leggja sitt af mörkum til aðstoðar þeim sem minna mega sín er vissulega þarft verk.
En í hverju er það frábrugðið því að gæta barna sinna, afla heimilinu tekna svo meðlimir þess, stórir sem smáir, megi lifa í öryggi?  Eða því að fara daglega í heimsóknir til gamals fólks sem á enga að til að lesa fyrir það, ræða við það og fara í sendiferðir?  Hljóðlaust og án þess að nokkur taki eftir.  Hver er munurinn?
Liggur munurinn ef til vill í frægðinni?  Er það nóg að öðlast frægð til að teljast dýrlingur eða yfirskyggður miklum anda?

Hvað hefur þetta fólk gert sem er svona stórkostlegt?  Það hefur sumt hvert tekið að sér dauðvona fátækt fólk og reynt að hlúa að því svo vel sem það kann.  Í sumum tilvikum hefur starfsemi þess vaxið og þá bæst við barnaheimili fyrir munaðarlaus börn og ef til vill annars konar starfsemi.  En hvaða vanda hefur það leyst?
Vissulega er það til bóta fyrir þá sem þess njóta.  Það er engin ástæða til að gera lítið úr því.  En er það eina lausnin sem þessir miklu yfirskyggjandi andar geta fundið?  Skjól fyrir fáa útvalda?
Hvað með alla þá sem búa fjarri slíkri aðstoð?  Hvað með útigangsfólkið í New York eða hvar annars staðar í heiminum sem er?  Hvað með öll börnin í Brasilíu sem eiga sér ekkert annað skjól en göturnar og sorphaugana og sæta misnotkun og annars konar misþyrmingum?  Hvar eru allir miklu andarnir þegar þetta fólk á í hlut?
Hvaða vanda hafa störf þessa fólks leyst annan en þann sem snýr að fáeinum einstaklingum?  Eru dauðvona fátæklingar ef til vill úr sögunni?
Er það ekki staðreynd að fátækt, sjúkdómar, munaðarleysi og annað mannanna böl er enn á sínum stað og í engu minna mæli en áður?
Ef andar yfirskyggja fólk hvers vegna segja þeir okkur þá ekki hvernig við getum leyst öll þessi vandamál til frambúðar?
Hvaða gagn er í öndum sem geta ekki sagt okkur hvernig við eigum að fara að?

Liggur ekki beinast við að líta í eigin barm?  Eru vandamálin ekki kominn frá okkur sjálfum, sprottin af okkar eigin takmörkuðu hugsunum?  Er þá ekki eina leiðin til lausnar það að þekkja sjálfan sig og losa sig við þessar takmarkanir?
Vissulega gerist það aldrei samtímis hjá okkur öllum og víst er þörf fyrir hjálpsemi þessa fólks og starfsemi þess lengi enn.  En er nokkur ástæða til að gera það að yfirskyggðum dýrlingum?
Það að fáeinir útvaldir séu yfirskyggðir miklum öndum er ekki í neinu samræmi við þær staðreyndir sem við okkur blasa.
Ef heimurinn á einhvern tíma að losna undan því böli sem víðast hvar ríkir þá verðum við öll að leggja okkar af mörkum.  Og við höfum ekkert að láta nema sjálf okkur.  Engin getur breytt öðru en sjálfum sér.

Er það ekki augljóst að bölið fylgir blekkingunni?  Við getum aldrei greint á milli þess sem er og þess sem er ekki á meðan við erum uppfull af hvoru tveggja.
Eina lausnin er að tína utan af okkur og skoða allt það sem við höfum safnað að okkur á göngu okkar í gegnum lífið þar til sannleikurinn stendur einn eftir.
Við fæðumst öll í þessu sama lífi.  Það er það sama í öllu.  Lífið er sannleikurinn og sannleikurinn við.  Við þurfum aðeins að verða okkur vitandi um það og til þess verðum við að þora að afsala okkur öllu.  Yfirgefa allt.
Er það ekki þess virði?

Eina starfið sem hægt er að framkvæma í þágu lífsins er það að þekkja sjálfan sig.  Að vera það.

ih/89

 

4. Utan líkamsreynsla

Margir hafa upplifað svokallaða utanlíkamsreynslu þar sem þeir telja sig yfirgefa líkaman og jafnvel ferðast um að ósýnilega heima.  Er það svo?  Hvað er það sem við þá reynslu yfirgefur líkamann?  Eða er það ef til vill staðreynd að utanlíkamsreynsla geti ekki átt sér stað utan líkama.
Til að svo gæti verið yrði að vera eitthvað ég til að yfirgefa líkamann.  Þetta ég yrði þá einnig að eiga sér sjálfstæða tilvist óháða líkamanum.
Ef svo væri þá gæti líkaminn ekkert vitað um ferðir þess og reynslu utan hans.  Sem hann þó gerir og sem um leið gefur til kynna að reynslan sé líkamlegs eðlis.
Eða að utanlíkamsreynsla geti ekki átt sér stað utan líkama.

Hvað er það þá sem gerist við utanlíkamsreynslu? 

Erfðir gætu verið einn þáttur og jafnvel ekkert ósennilegur.  Utanlíkamsreynsla er líkamleg reynsla, framkölluð af líkamanum, svo erfðir gætu átt þátt í því.  Í mínu tilviki gæti verið um erfðir að ræða, frá föður til dóttur.

En hvers vegna skyldi líkaminn framkalla þessa reynslu?

Við erum alltaf að leita einhvers.  Við horfum á alla óreiðuna umhverfis okkur og leggjum af stað í leit að einhverju betra.  Við leitum ekki svara við því hvers vegna öll þessi óreiða er þarna.  Við viljum ekki vita að þetta er okkar eigin sköpun, í fullkomnu samræmi við okkur sjálf.  Þess í stað leitum við út fyrir sjálf okkur að öðrum heimi eða heimum sem eiga að vera betri en þessi sem við  lifum og hrærumst í.  Það gefur svo aftur sjáendum, miðlum og skyggnum einstaklingum möguleika á að nýta sér einkenni sín og ástand.

Bæði kristni og islam geta um sýnir eða vitranir boðbera guðs.  Sagan segir að Múhameð ibn Abdullah hafi haft flogaveiki fram eftir aldri og um fertugt, fór að bera sýnir fyrir hann og aðrar kynjar sem sannfærði hann um, að hann væri spámaður Allah (Helstu trúarbrögð heims:86).  Vitranir Múhameðs vörðu í fullan áratug.  Oft varð hann frá sér numinn, þar sem hann stóð á götu úti eða hjá Kaaba, og streymdu þá orðin af vörum hans, án þess að hann réði nokkuð við það.  Fylgismenn islam segja þessar sýnir komnar frá Allah.  En er það svo? 

Hvað segir sagan, skoðuð í út frá nútíma þekkingu?

Þó heimildum beri ekki saman um veikindi Múhameðs þá verður ekki fram hjá því horft að víða er þess getið að Múhameð hafi verið flogaveikur.  Og í dag er vitað að því geta fylgt bæði ofsjónir og heyrnir hvers konar.
Flogaveiki er tiltölulega algeng og einkennist af endurteknum flogaköstum eða flogum.  Flog koma þegar eðlileg rafboð heilans truflast skyndilega af háspenntum rafbylgjum sem kvikna ýmist í heilanum öllum eða í hluta hans.  Orðið flogaveiki er villandi þar sem ekki er um eiginlegan sjúkdóm að ræða heldur einkenni sem getur haft margvíslegar orsakir.  Þar af leiðandi eru flog mörg og margvísleg.  Sem dæmi má nefna svokölluð ráðvilluflog (Complex partial flog, Temporal lobe flog, Psychomotor flog) sem orsakast af óeðlilegum rafbylgjum í eða í tengslum við gagnaugalappa heilans.  Viðkomandi skynjar umhverfi sitt á draumkenndan hátt og einnig einkennir einkennilegt, ósjálfrátt atferli þessa gerð floga, s.s. að tala samhengislaust og tómlegt starandi augnaráð (Upplýsingabæklingur LAUF).
Ef til vill ekki svo ólíkt manni sem varð frá sér numinn, án þess að ráða við það, þar sem hann stóð á götu úti og orðin streymdu af vörum hans (Helstu trúarbrögð heims: 86).

Í ljósi þessa má aftur spyrja hvort sagan hefði orðið önnur ef menn hefðu haft þá þekkingu sem nú er og skýrt hefði getað sýnir Múhameðs á þeim tíma er hann lifði þær.  Mestar líkur eru á að svo hefði ekki verið.  Ný þekking gefur vissulega ný svör.  En gömul þekking segir vegi guðs órannsakanlega.  Að val á farvegi sé guðs, ekki manna. Og þá um leið að ráðvilluflog sé jafn góður farvegur og hver annar fyrir boðskap guðs til manna.  Hverju er hægt að svara slíkum rökum?

En þetta var lýsing á flogaveiki ekki á utanlíkamsreynslu og miðilsdái, hvar koma þau einkenni við sögu.
Rannsókn sem gerð var til að kanna mun á heilabylgjum við utanlíkamsreynslu, miðilsdá og flogaveiki sýndi að samskonar heilbylgjur mælast í öllum þessum tilvikum. 

Það má vel vera að okkur langi til að utanlíkamsástand og miðilsdá kalli fram annars konar heilabylgjur en flogaveikin, en það væri aðeins einföld ósk um tilvist annarra heima, lífs eftir dauðann og svo ótalmargt annað.
Staðreyndirnar tala sínu máli flogaveiki sem hefur svo oft sætt fordómum og annars konar heimsku gæti verið ástæða utanlíkamsreynslu og allra þeirra upplifana sem koma fram við þá reynslu.
Það jafngildir ekki því að orsökin sé flogaveiki.  En ef það væri svo, ef ástandið væri líkamlegt, heilastarfssemi, flogaveiki, erum við þá ekki að skapa okkur heim blekkinga með því að afneita því?

Það er staðreynd að ef við neitum okkur um hvern þann möguleika sem stendur okkur til boða þá erum við um leið að loka á raunveruleikann, sannleikann, og þannig skapa heim blekkinga.
Víst breytti það myndinni ef öll þessi dásemd ætti sér engan raunveruleika annan en sem nemur flogaveiki.  Og vissulega hefði það í för með sér að erfiðara væri að selja það.  En það væri ekki alvont.  Það gæti einnig borið með sér frelsi okkar sjálfra.
Ef miðilsdá og utanlíkamsreynsla, með tilheyrandi öndum og fræðslu er ein tegund flogaveiki, þá jafngildir það því að það sé hluti einstaklingsins sem upplifir ástandið, ekki utan hans.  Og allt sem því tilheyrir er hann sjálfur.

Við höfum aðgreint okkur í marga mismunandi þætti sem hver geymir með sér ákveðna þekkingu.  Ekki aðeins miðlar og alls konar sjáendur, heldur við öll.  Og þá skiptir engu hvaða tegundir af heilabylgjum mælast hjá okkur.
Öll þessi aðgreinda þekking er í reynd í einum og sama manninum.  Og ef maðurinn væri heill, hyrfu öll smábrotin.  Þá yrði þekkingin einnig heil.  Algjörlega óháð hugmyndum og annarlegu ástandi.  Aðgengileg hvar og hvenær sem væri.  Alltaf.  Sjáum við ekki stórfengleik þess?

Til að við getum orðið heil, verðum við að tína af okkur brotin, eitt af öðru.  Við verðum að yfirgefa allt.  Alla heimana, verurnar, andana, leiðbeinendurna, guð.  Allt.  Þar til ekkert er eftir.  Þá stendur eftir það sem við í reynd erum.  Hvorki eitt né neitt.  Ekkert.  Það sama ekkert og inniheldur allt.  Þá erum við ekki lengur í brotum, heldur heil.  Sá sem ekkert er, er allt.

ih/90

5. Afleiðing gerða okkar

Lítill drengur horfði tárvotum augum á mömmu sína.  Já elskan mín, sagði mamman, þegar maður gerir eitthvað þessu líkt þá verður maður að taka afleiðingunum.  Drengurinn snökti.  Margur hefði guggnað á því augnabliki og afleiðingarnar horfið út í veður og vind.

Það er nefnilega ekkert sjálfgefið að við verðum að taka afleiðingum gerða okkar.
Það hlýtur alfarið að fara eftir því að hverju og hverjum gerðir okkar beinast.  Og afleiðingarnar þá að vera í samræmi við viðbrögð og viðhorf þess sem fyrir verður.
Þau viðbrögð geta verið frá engu og upp í allt.  Það þýðir að afleiðingarnar þurfa ekki að vera í neinu samræmi við gerðirnar.  Þær geta verið engar.

Það er því ekkert sjálfgefið að við verðum að taka afleiðingum gerða okkar.

ih/90

6. Tilvist sálarinnar

Hugmyndin um tilvist sálar hefur fylgt mannkyninu frá örófi alda.  Flestir sjá manninn sem þríeinan, líkama sál og anda.  En er það svo?  Það getur einungis verið ef aðgreining er milli guðs og manna.  Ef svo er ekki þá er sálin upphugsuð af mönnum.

Eining guðs og manns og lausn frá aðgreiningunni þýðir að guð og maður eru eitt.
Þegar aðgreining er engin þá er andinn efnið.  Hvar er þá sálin?
Ef við reynum að staðsetja hana þarna einhvers staðar þá erum við að aðgreina.
Það segir sig því sjálft að ef andinn er efnið þá er sálinni ofaukið.  Það bendir til þess að hún hafi aldrei átt sér aðra tilvist en þá sem við sjálf höfum upphugsað.

Eða að sálin sé upphugsuð af mönnum.

ih/90

7. Sannleikurinn

Tveir aðilar á öndverðum meiði geta ekki báðir haft rétt fyrir sér í þeirri merkingu að rétt sé satt.  Til að svo gæti verið yrði sannleikurinn að vera breytilegur og ef svo væri þá væri það ekki sannleikur.  Tveir aðilar á öndverðum meiði geta báðir haft rangt fyrir sér, ekki rétt.

Og þá stóð eftir spurningin hvað er sannleikur og hvers vegna getur hann ekki verið breytilegur.

Sannleikurinn er einn, óhagganlegur, óumbreytanlegur og eilífur, sá sami á öllum tímum fyrir öllum mönnum.  Um leið og breyting kemur til þá er það ekki lengur sannleikur og það sem er ekki lengur var aldrei.  Við aðeins héldum það vera.  Til að sannleikur geti verið raunverulegur þá verður það að vera sannleikur alltaf.  Ekki bara stundum.
Það sem er eitt og óumbreytanlegt er hvorki eitt né neitt.  Eitthvað er alltaf svo miðað við eitthvað annað og þá um leið breytilegt.
Ekki eitt né neitt er það sama og ekkert og það sem er ekkert er aðeins það sjálft.  Og þá það allt.
Það sem er aðeins það sjálft er algjör eining.  Það aðeins er.  Ekki miðað við neitt annað.  Óeining er eitthvað miðað við eitthvað.
Það sem er eitt og óhagganlegt stendur fullkomlega undir sér sjálft.  Það þarfnast hvorki eins né neins.  Hvort við trúum að það sé eða sé ekki breytir engu fyrir það.
Sannleikurinn er það sama og lífið og lífið er við og allt.  Sannleikurinn er því ekkert sem inniheldur allt.
Það sem er við er ekki hægt að finna, eiga, læra né gefa eða selja öðrum.  Það er aðeins hægt að vera.  Og þá það allt.

ih/90