Ég fór að hugsa um fiskinn og orkuna ...

... og vatnið á Snæfellsnesi.  Þið vitið, fiskinn í sjónum, þessa eign þjóðarinnar þegar það hentar stjórnvöldum betur og eign einhverra annarra, gjarnan einkageirans, þegar svo ber undir.
Eitt er allavega alveg ljóst, við erum ekki inni í dæminu sem raunveruleiki, einungis sem tölur og hugmynd, sem hægt er að nýta sér til að græða meira, eftir því hvaðan vindurinn blæs hverju sinni.  Þegar markmiðið er að græða, þá eru það erlendir kaupendur, markaðsverðið sem ræður afkomu landans, fátækum sem ríkum.

Ok kannski ekki ríkum, þeir fá gæðafæðið, fisk sem annað, gjarnan keyrt heim að dyrum og borið inn, þeim að kostnaðarlausu, vildarvinskapurinn skiljiði.  Þú klórar mér og ég þér og allt það.

En hvað um það, hinir raunverulegu eigendur selja alþýðunni fiskinn á markaðsverði sem aftur ræður því að margir hafa ekki efni á að kaupa hann, enda markaðsverðið langt fyrir ofan kaupgetu sauðsvarts almúgans. 

Ef almenningur væri í alvöru inni í myndinni og þá meina ég í alvöru, þá væri löngu búið að setja lög og reglur um aflahluta til handa þjóðinni, sem seldur væri á verði sem hún hefði efni á og á verði sem samræmdist raunverulegri afkomu fólksins í stað þess okurverðs sem erlendur markaður gerir ráð fyrir og landinn þarf að greiða í dag vilji hann fá fiskinn á diskinn.

Þannig er það bara.

Þetta sama á við um orkuna, hún er eign þjóðarinnar þegar það hentar og einkaaðila eða einkafyrirtækja þegar svo hentar. 

Við höfum ekkert með þennan arf forfeðra okkar að gera eða um að segja.  Pótintátarnir hafa tekið hann herfangi og spila með hann út og suður sjálfum sér í hag.  Það er alveg ljóst að það verður þórðargleði á því heimili þegar búið er að leggja sæstreng til annarra þjóða sem eru tilbúnar að kaupa orkuna á markaðsverði sem síðan má yfirfæra yfir á sauðsvartan, íslenskan, almúgann. 

Getið þið ímyndað ykkur hvernig það verður og hversu margir það verða sem ekki geta keypt orkuna, þetta gull, þennan arf, sem forfeður okkar unnu baki brotnu til að koma á koppinn og færa okkur með glöðu geði, svo við mættum eiga betri ævi í þessu á stundum kalda land.  Þeir verða margir það er alveg víst. 

Nákvæmlega þetta gildir um alla okkar sameiginlegu auðlegð.  Hún er okkar þangað til hægt er að eigna hana öðrum til að selja okkur á markaðsverði.  Græða á.

Sjáið bara vatnið á Snæfellsnesi, vatnið sem verður sífellt verðmætara og stórfyrirtæki reyna að læsa klónum í, sveitafélagið gerði sér lítið fyrir og seldi það kanadískum fjárglæframanni (Spork) til 95 ára, greitt með hlutabréfum í fyrirtækinu, sem fór svo á hausinn, hver fékk svo rústirnar, ekki spyrja mig, sennilega sami maðurinn, allavega á sá sem tók við rústunum vatnsréttindin á Snæfellsnesi til næstu 95 ára, næstum í heila öld.  Ef þetta er ekki landráð, þá veit ég ekki hvað landráð er.  Menn kunna ekki að skammast sín.

Enn og aftur, þannig er þetta bara.

Vitiði, ég held ég sé búin að fá upp í kok á þessu öllu.  Að hafa skoðanir, að blogga, að mótmæla, að vona og bíða eftir betra og réttlátara samfélagi.  Öllu. Ég hreinlega nenni þessu ekki lengur.

Ég held ég segi bara eins og Styrmir, Ísland er ógeðslegt land, þetta er allt hreinasta ógeð og það er ekki nokkur áhugi fyrir að breyta neinu eða bæta.

Stundum er bara komið nóg og þá getur maður bara sagt eins og kerlingin forðum, hver sem hún nú annars var, þetta er leiðinlegt leikrit, ég er hætt, farin, nenni ekki að vera með í þessu leiðinlega leikriti lengur.  Bæ.

Og ekki orð um það meir.


ih/grumpy old/12

Var að hugsa um að rabba smá um hundahald ...

... nei reyndar ekki hundahald og ekki hunda, heldur hundaeigendur.  Merkilegt fólk, skiptist greinilega í tegundir sem fróðlegt er að fylgjast með. 

Þið vitið alveg hvað ég er að tala um, þessa sem halda að reglur um hundahald gildi um alla aðra en þá sjálfa, þeir hafa hundana lausan, ætlast til að þeir fylgi þeim fast eftir, sem þeir gera auðvitað ekki, enda hundar, heldur eru yfirleitt töluvert á undan þeim eða langt á eftir, að hnusa út um allt og flaðra um aðra vegfarendur, pissa smá utan í staura og skíta í görðum, á meðan eigendurnir rigsa sína leið og líta hvorki til hægri né vinstri.  Þetta eru oft pótintátar frá borg og ríki, en líka bara almenningur, eru samt ekki fjölmennasti hópurinn. 

Fjöldinn eru þessir sem hafa hundana í rennandi taumi, sem nær götuna á enda og yfirleitt stjórna hundarnir hversu langt þeir fara frá eigendunum og hvert.  Þetta eru oft smáhundar, sem þvælast fyrir fótum annarra, Það er reyndar ekki óalgengt að hundaeigendur haldi að alla langi sérstaklega mikið að klappa og dást að hundunum þeirra, allavega telja þeir ekki nauðsynlegt að hafa þá nær sér þegar þeir mæta öðrum vegfarendum. 

Yfirleitt hirða hundaeigendur skítinn eftir dýrin sín, en þó ekki alltaf og of oft ekki.  Það er alltaf svolítið skondið og skemmtilegt að fylgjast með leikritinu „ég sé ekki hvað hundurinn er að gera, ég sé engan skít“.  Stundum er það áberandi illa leikið.

Fámennasti hópurinn eru þessir sem kunna að láta hundana ganga við hæl, þeir hafa hundana í stuttum ólum, fast upp við sig, svo þeir ganga raunverulega við hæl eigandans og þeir leyfa enga hundakúnstir þegar þeir mæta öðrum hundum. 
Mér hefur alltaf fundist svolítið flott að sjá hund ganga við hæl, finnst það virðuleg athöfn og greinilegt að þar fara vel agaðir hundar.

Það er endalaust hægt að tala um hundaeigendur, það er fjöldinn allur af þeim hér í hverfinu, sumir hafa gefið börnunum hunda í jóla- og aðrar tækifærisgjafir, vitandi ekki að hundar eru ekki dót og ekki leikföng fyrir börn og reyndar bannað að gera börn ábyrga fyrir hundum.  En hver er að spá í svoleiðis smá atriði. 
Svo eru það þeir sem halda að hundarnir séu börnin þeirra, á þeim heimilum ráða hundar lögum og lofum og eigendurnir afsaka alla þeirra hegðun, þykir urr og gelt að ókunnugum ekki þeirra vandamál, enda vegfarandanum um að kenna, ekki uppeldinu.  Sérkennilegt fólk.

Af öllum þeim fjölda hunda sem finna má hér í hverfinu hef ég einungis séð einn eigenda sem hefur kennt hundinum að ganga við hæl.  Það er ung kona, nýflutt í hverfið, sem fer stundum út að ganga með barnavagn og hund.  Hundurinn gengur alltaf við hæl og hún leyfir honum aldrei að atast í öðrum hundum.  Mjög flott á að líta.

Nei, ég er ekki hundakona, finnst þeir reyndar frekar leiðinleg dýr, það jafngildir ekki því að mér sé illa við hunda eða umgangist þá aldrei, mér finnst þeir bara leiðinlegir greyin og langar ekkert að eiga þá.  Það er samt einn slíkur í nærfjölskyldunni, sem ég fæ í heimsókn af og til og sem ég heimsæki ef svo ber undir. 
Hann er alinn upp sem hundur, veit fullkomlega hver staða hans er og hvað hann má og má ekki, börnin afa aldrei fengið að hafa hann fyrir dót eða fara með hann út að leika án fylgdar fullorðins, hann kann að ganga við hæl, er í ól þegar hann fer út með eigendum sínum, fær að hlaupa laus þegar þau eru afskekkt á veiðum eða annað, hann er umsvifalaust skammaður verði honum það á að gelta að einhverjum eða einhverju og er bara nákvæmlega það sem hann er, vel upp alinn hundur.
Það var mjög skemmtilegt að fylgjast með honum þegar nýjasti meðlimur fjölskyldunnar kom í heiminn og var kynntur fyrir honum, þá lagðist dýrið algjörlega flatt fyrir framan barnið til að sína að hann væri skör neðar en það.  Það þótti mér svolítið merkilegt.

En þegar ég var búin að vera að hugsa þetta hundaeigendamál fram og aftur þá einhvern veginn fannst mér það bara leiðinlegt umfjöllunarefni, og náttúrulega alveg gagnslaust, eins og reyndar flest sem ég ræði, það er ekki eins og einhver geti breytt hugmyndum hundaeigenda um sjálfa sig, svo ég bara ákvað að nenna ekki að skrifa um það og fara heldur að hugsa um orkuna og fiskinn í sjónum. 
Svo mín kæru ég held ég standi bara við það.  Og ekki orð meira um það.


ih/grumpy old/12

Umræða um sílikonpúða

 Ég er hjartanlega sammála Ólínu Þorvarðardóttur.  En samt, vantar kannski smá í þessa sílikonumfjöllun, var sko að velta fyrir mér.

Yfirlæknir á sjúkrahúsi flytur inn sílikon til brjóstastækkana og kannski einhvers fleira, samhliða yfirlæknisstöðunni rekur hann einkastofu fyrir fegrunar- og lýtalækningar þar sem hann kemur þessum púðum fyrir í konum, í sumum tilvikum virðist um að ræða greiðslur undir borðið til að sleppa við opinber gjöld og sums staðar virðist vanta skráningu á fjölda þessara kvenna. 
Púðarnir reynast flopp, iðnaðarvara, en eru sagðir hættulausir, eða svo les maður í blöðum og heyrir í útvarpi, allar konur sem fengið hafa þessa púða eru engu að síður hvattar til að gangast undir aðra aðgerð þar sem púðarnir verða fjarlægðir og nýir settir inn. 
Yfirlæknirinn er kominn í veikindafrí, væntanlega á launum, en er samt enn að vinna á eigin stofu, segja fréttablöðin, og ríkið tilkynnir að það muni greiða fyrir allar aðgerðir þessara kvenna, en samt er svolítið óljóst hvort ríkið ætlar að greiða fyrir alla aðgerðina, skurðaðgerð og púða, eða bara aðgerðina, það að fjarlægja púðana.

Ég er ekki alveg með á nótunum, finnst þetta svona klúðurslegt og stangast hvað á annað. 
Hvers vegna er ríkið að skipta sér af þessu máli.  Hverjum er verið að bjarga, lækninum, einum eða fleiri, eða konunum? 
Háttvirtir ráðherrar og -frúr hafa hingað til haldið að sér höndum þegar fólk hefur staðið frammi fyrir alvarlegum veikindum, lækningum eða aðgerðum.  Var ekki nýlega sagt frá því í fréttum að reikningar til krabbameinssjúkra, sem ekki gætu borgað þessar 300 þúsund fyrir aðgerðirnar, væru sendir til innheimtu hjá þar til gerðum innheimtuaðilum.  Held það.  Allavega veit ég um einn, sem hefur verið á útopnu að safna fyrir höndum og ekki hef ég heyrt að ríkið ætli að greiða neitt þar.

Ég skal ekkert segja um konur sem hafa þurft að gangast undir lýtaaðgerð vegna krabbameins eða annars meins og að sjálfsögðu eiga allar þessar konur rétt á lagfæringu, en ekki frá ríkinu, almenningi, ekki allar, sumar eiga að sækja rétt sinn til þeirra sem seldu þeim gallaða vöru.  Það hlýtur að vera eðlilegra að læknarnir, sem um ræðir, beri ábyrgð á störfum sínum og semji við þessar konur um lagfæringar á gallaðri vöru.

Datt þetta bara sí svona í hug í forbifarten.


ih/grumpy old/12

Megi árið vera okkur öllum gjöfuld og gott

MY LIFE STORY