Sagan endalausa

Mig dreymdi að mér væri fleygt í hafið ásamt ungum manni og nýfæddum og syni hans (þeir eru frændur mínir).  Við vissum ekki hvers vegna okkur hafði verið fleygt í hafið né hvað við vorum að gera þarna.  Hafið var rólegt, gáraði varla á hafflötinn og sjórinn hlýr þannig að maður fann ekki fyrir honum.
Komið hingað til mín, sagði ég, við skulum þjappa okkur saman og troða marvaðan þar til við sökkvum, við drukknum þá saman það er betra en að einn verði eftir.
Þeir komu til mín og svo biðum við þess sem verða vildi.  Ég leit í kringum mig, það sást ekki til strandar hvert sem litið var, einungis haf að sjá, á alla kanta, svo langt sem augað eygði.

Þegar við höfðum verið þarna dágóða stund og ekkert gerðist varð fjúkandi reið og sagði, andskotinn hafi það að ég láti þetta yfir okkur ganga, við syndum í land. 
Í hvaða átt eigum við að synda, spurði ungi maðurinn undrandi?
Það er jafn langt til strandar  hvert litið er svo það er alveg sama í hvaða átt við syndum  (það sá reyndar hvergi til lands).  Við syndum bara af stað og sjáum hvar við lendum, sagði ég um leið og ég greip barnið, lyfti því yfir vatnsborðið og synti af stað, ungi maðurinn fylgdi mér eftir.

Þetta var langt sund en þar kom að við sáum til strandar og tókum stefnuna þangað.  Þegar við bröltum upp fjöruna sá ég hús framundi, ég fór þangað með þá feðga.  Þegar inn kom sá ég gamla vinkonu, sem nú er látin, hún var að segja einhverju fólki frá því hvernig hún hafði lært skógerð hjá gamalli konu fyrir margt löngu.  Ég vissi ekki hvað skógerð var nema að það var ekki það sama og skósmiður.
Maðurinn hennar, sem er enn lifandi, var þarna einnig, hann stóð á bak við gler, hlustaði á frásögn hennar og hristi höfuðið eins og hann vildi ekki samþykkja það sem hún var að segja.  Þau kýttu sín á milli um stund eða þar til ég tók af þeim orðið og sagði, hvað um það, hér er ég komin með lifandi skógerðamann.  Að þeim töluðu orðum gekk ég aftur út úr húsinu og og þar vaknaði ég.

Ég hef sagt nokkrum vinum og ættingjum þennan draum og auðvita túlkar hver hann í samræmi við sjálfan sig.  Þau eiga það þó sameiginlegt að sjá hafið sem veikindi eða erfiðleika og þá eitthvað sem ég muni komast í gegnum og ná að klára sjálfri mér í hag, þar sem ég komst í land.  Barnið sjá sumir sem eitthvað nýtt sem ég mun halda á lofti, hvað frændinn táknar veit enginn. 

Ég sé þetta svolítið öðruvísi, mest vegna fyrri reynslu.  Þegar ég hóf leitina miklu að sjálfri mér fannst mér fljótlega ég ekki vera á þurru landi heldur neðansjávar, í bólakafi.  Og því lengra sem ég hélt því ofar færðist ég þar til ég allt í einu poppaði upp á yfirborðið og horfði til lands.  Fyrir mér er hafið því lífið sjálft, lífsins sjór, sem við svömlum í, vitandi ekkert hvað við erum að gera, hvert við erum að fara, né hvert skal stefna. 

Trúið mér þannig hefur líf mitt einmitt verið, ótrúleg ganga, uppfull af verkefnum.  Stundum full mikið af svo góðu. 
Ég hef ætt úr einu í annað, vaðið áfram hugunarlaust, ekki vitað nokkurn skapaðan hlut í minn haus, hagað mér eins og bjálfi, stefnt sjálfri mér í voða og skapað sjálfri mér afleiðingar sem ég kærði mig ekkert um.  Lífið hefur borið til mín hvert verkefnið af öðru, allt frá því ég fæddist inn í þennan heim, ég hef tekið við þeim, reynt að leysa þau, hent þeim frá mér, tekið þau upp aftur og þannig þrætt mig áfram í gegnum þetta lífsins haf. 
Oft hefur mig grunað hvað væri í vændum, stundum vitað það, hef nálgast eitt og annað í gegnum drauma og stundum vöku.  En oftast hef ég bara svamlað áfram stefnulaust.  Og þannig er það sennilega hjá okkur vel flestum. 

Ég á þrjár draumráðningabækur, eina frá árinu 1950, aðra frá 1982 og þá þriðju frá árinu 1999.  Ég sótti þær og skoðaði merkingu þess að dreyma hafið.
Í elstu bókinni er ekkert haf að finna en þar stendur að hreinn og bjartur sjór sé fyrir góðri framtíð, að sjá sjó ganga hátt á land fyrir góðum afla, ládauður sjór með miklu fjöruborði er fyrir aflaleysi og gruggugur og úfinn fyrir hættum.
Í bókinni frá l982 segir að hafið út af fyrir sig, sé góðs viti í draumi, hafi það verið kyrrt en táknar að lífið gangi upp og ofan hafi það verið úfið.  Væri hafið mjög úfið og stormar geysa er það viðvörun um að sýna hugrekki til að sigrast á hindrunum sem á vegi verða.  Að synda í sjó táknar síðan að áhrifavald dreymandans muni brátt eflast, sem og starfsemi hans.
Í yngstu bókinni táknar sléttur hafflötur óbreyttar aðstæður en úfið haf boðar breytingar.  Að synda í sjó er ills viti og sé sjór allt í kringum mann er einhver að hugsa manni þegjandi þörfina. 

Það er ágætt að eiga fleiri en eina draumráðningabók, þær segja nefnilega sjaldnast það sama svo maður getur valið það sem manni hugnast best.  Oftast vel ég það sem bókin frá 1982 segir mér.  En svo gleymi ég fljótlega hvað stóð þar og túlka drauminn á minn hátt eða bara gleymi honum.  Enda eru draumar jú eintal manns við mann sjálfan.

Og nú stend ég frammi fyrir spurningunni, hvað er ég að segja sjálfri mér í þessum draumi?

Lífið notar fjölbreyttar leiðir til að senda mér verkefni, síðasta kom með póstinum í gegnum bréfalúguna hjá mér.  Sagan endalausa.
Ég tók upp bréfið og las það og velti fyrir mér hvernig best væri að höndla innihald þess.  Veit það ekki enn.  Er reyndar enn að fást við síðasta verkefni, atvinnuleysi og allt sem því fylgir.  Nenni varla meiru.  Er eiginlega búin að fá nóg. 

Og þegar svo er ástatt um mann er rétt að gera ekki neitt.  Skoða málið í rólegheitum, leita til sérfræðinga séu einhverjir til sem vita betur en maður sjálfur og sjá svo til.  Ég er samt búin að fá nóg.

Ég vildi að einhver kæmi til mín og segði, hættu að hugsa, ég skal taka þetta verkefni fyrir þig, ég skal leysa málið, gera það sem gera þarf. 
Og ég er ekki að tala um að leggja allt mitt í hendur einhvers guðs.  Það væri mjög andstætt minni lífssýn. 
Í mínum huga er þetta sem við köllum guð, ekki eitthvað utan og aðskilið frá okkur sjálfum.  Við öll, sameinuð í eitt, erum guð.  Og við þurfum ekki annað en að horfa í kringum okkur til að sjá hversu sundruð við erum.
Og ég veit að það eru svo ótal, ótal margir þarna úti sem hafa engan áhuga á að taka verkefnin mín í sínar hendur, sennilega enginn.  Flestir hafa nóg með sitt og miklu meira en það. Þekki reyndar engan sem ekki hefur eitthvað að kljást við og það eitthvað sem hann vildi gjarnan vera laus við.

Svo líklegast verð ég að horfast í augu við þá staðreynd að það er enginn annar þarna úti til að leysa málin fyrir mig.  Þetta eru mín verkefni fyrir mig að leysa (stuna).  Svo nú er bara að bretta upp ermarnar og takast á við það sem bíður mín.

En ef það er einhver sem veit, eða telur sig vita, hvað draumurinn táknar þá má hann gjarnan segja mér það.  Hvet ykkur reyndar til þess.


ih/10 

Styrjöld um visakort

Þurfti að sinna bankamálum.  Við hjónin erum með svokallað fjölskyldukort sem virkar þannig að í lok mánaðar færist öll skuld yfir á aðalkortið.  Þetta hefur hentað okkur ágætlega þar sem við höfum sameiginlegan fjárhag.

Ég hef hins vegar rekið minn hluta af þessari samvinnu þannig að þegar ég er búin að taka út tiltekna fjárhæð, innan skynsamlegra marka, þá greiði ég sömu fjárhæð inn á kortið og í lok tímabils færist síðan mismunur þess sem ég hef eytt og þess sem ég hef greitt yfir á aðalkortið.  Við höldum hámarkútektarheimild innan skynsamlegra marka þar sem þetta kort er einungis notað til daglegra nayðsynja.
Nú gerðist það hins vegar að eyðslan kom öll til mín en greiðlan fór beint inn á aðalkortið þannig að ég fór yfir heimildina og kortið lokaði á mig. 

Eftir að hafa talað við þjónustufulltrúa hjá Valitor hélt ég sem leið lá út í banka þar sem ég hellti úr skálum svekkelsis míns yfir ungan mann sem átti sér einskis ills von.  Trúið mér ég get verið afar erfið í svona málum.
Ég sá hvað honum sárnaði svo ég lét hann vita að ég væri ekki að tala við hann persónulega heldur ergelsið í sjálfri mér og ég væri viss um að hann hefði kjark til að taka því.
Auðvita átti hann engra kosta völ.  En hann þjónustaði mig vel, hringdi í allar áttir og gerði allt sem hann gat fyrir mig.

Niðurstaðan varð samt, bad luck, þetta gerist bara stundum og ekkert við því að gera.
Ég var nú ekki par hress með þá niðurstöðu, tvær vikur til mánaðarmóta og lokað fyrir frekari úttekt, auk þess sem búið var að rugla allt kerfið sem hentaði mér svo vel. 

Ef það er eitthvað sem ég hef lært á þessari lífsvegferð minni þá er það sú staðreynd að við búum við karlaveldi og á stundum er bara nauðsynlegt að beita karli fyrir sig og það ákvað ég að gera nú.  Kvaddi þennan unga mann með virktum og hélt heim til að hafa samband við bóndann og setja hann inn í málið.

En þá gerðist svolítið skemmtilegt, ég var rétt lögð af stað þegar ég heyrði sagt, ertu viss um að þú viljir hafa þetta svona?

Ég hinkraði við.  Þetta var sko alveg ljómandi spurning.  Var það svona sem ég vildi höndla þetta mál, hvaða möguleikar voru annars í stöðunni? 

Eftir smá umhugsun svaraði ég, nei ég ætla ekki að hafa þetta svona.  Ég ætla ekki að taka við þessu sem vandamáli til að stríða við.  Ég ætla að taka við þessu sem gjöf.  Tækifæri til breytinga.  Það var ekki laust við að mér létti svolítið.

Og hvernig ætlar þú að höndla þessa gjöf, spurði röddin?

Ég ætla að gera ekki neitt svaraði ég, ég hætti að nota kort, læt skuldina standa þar til hún verður flutt út á aðalkortið þá gerum við það upp.  Ég á einhverja smá aura til að nota þessar tvær vikur, læt þá duga.  Ég fæ í kringum 104 þúsund krónur í atvinnuleysisbætur á mánuði, tek fjögur þúsund í jólagjafasjóðinn og skipti afganginum í fernt, tuttugu og fimm þúsund á viku verða að duga fyrir öllu er við kemur mat, hreinlæti og lækniskostnaði. 

Og þannig er staðan. 

Við höfum alltaf val, við getum tekið við erfiðleikum eða gjöf, það er alfarið okkar að ákveða það.  Útkoman gæti verið sú sama hvað varðar sorg, vinnu og viðhald en það er samt munur á.  Ég var afar svekkt með þessi leiðindi sem ég stóð frammi fyrir, nennti ekki að standa í þessu veseni sem ætti að vera svo auðvelt að leiðrétta, hellti mér yfir ungan mann sem átt ekkert nema gott skilið frá minni hendi og ýmisleg annað í þessum dúr. 
Þegar ástandið breyttist í gjöf fannst mér það mun skemmtilegra, ég fann út hvernig best væri að taka á málum án þess að aðrir þyrftu að taka við minni annars ofvirku lund, gerði plan og lagði af stað með það.  Og vitið þið þetta gengur upp.  Ekki spurning.

Nú er ég ekki að segja að ég myndi ekki vilja hafa vinnu, helst vel launaða, eða eiga nóg af peningum til að eyða í hvað eina sem mér dettur í hug og trúið mér það getur verið margt og margvíslegt.  En þetta er staðan og ég ákveð hvað ég geri við hana. 
Staðan á örugglega eftir að breytast en hver sem hún er hverja stund og hvernig sem hún þróast þá er það ég sem ákveð hvort ég tek á móti henni sem erfiðleikum eða gjöf.  Enginn annar.

Ég skapa mína tilveru innan frá og út og eins og sést greinilega á því sem stendur hér fyrir framan þá geta erfiðleika auðveldlega skapað leiðindi sjálfum manni og öðrum til handa, sem svo allt eins geta leitt til styrjaldar, þó smá sé.  Og svei mér ef það er ekki nóg af stríði í veröldinni án þess ég bæti rugli með visakort í þann pott.  Ég held ég velji friðinn í þetta sinn.  Læt það vera mína sköpun sjálfri mér til handa.


ih/10

Frumathafnir

Ég fór að sjá heimildarmyndina myndina Frumgráturinn,  undir leikstjórn Gilles de Maistre, á frönsku kvikmyndahátíðinni í Háskólabíó.  Ég hvet ykkur eindregið til að sjá hana, bæði konur og karla.  Hún er bæði sorgleg og fyndin en fyrst og frems merkilegasta mynd sem ég hef séð um langa tíð.
Hún segir frá fæðingu barna við mismunandi aðstæðir, í mismunandi menningarheimum, löndum og heimsálfum um víða veröld og það er með ólíkindum hversu ólíkar þessar aðstæður geta verið, þó grunnur þeirra allra sé sá sami, þ.e. fæðing barns. 

Í landi þar sem konur eiga afkoma sína undir eyðumerkursandi er til siðs að fæða barnið í sandinn, sums staðar í hinum svoköllaða vestæna menningarheimi fæða konur í sjávarsundlaug eða hafið þar sem höfrungar synda um,  koma að fæðandi konunni og síðan nýfæddu barninu og fylgjast með því sem mannfólkið hefst að, í Japan eru sjúkrahús á stærð við stærstu verksmiðjur þar sem konur liggja hver um aðra þvera og fæða, í Síberu fljúga konur í þyrlu til sjúkrahúss í næsta þorpi til að fæða börn sín og koma síðan með vel varinn böggulinn til sinna heimkynna þar sem ríkir frost upp á -50° C, í Ameríku mátti sjá hippakonu sitja nakta í plastsundlaug sem staðsett hafði verið á stöfugólfinu hjá henni, umhverfis hana sátu vinir hennar og félagar og spiluðu á gítar, sungu og skemmtu sér.

Þegar barnið er  komið í heiminn taka aðrir siðir við, í  samræmi við menningu og hefðir hvers lands.  Sums staðar í Indlandi er það til siðs að henda börnunum í loft upp og berja þau að utan eftir fæðingu, hjá Malavi þjóðflokknum í Afríku, kemur faðirinn inn í fæðingarhúsið strax eftir fæðingu barnsins hrækir yfir það og lýsir yfir hversu ljótt það er og á það að færa barninu gæfu, ef að fæðing gengur ekki sem skyldi í eyðimörkinni fórnar faðirinn geit til handa guði svo hann taki ekki barnið hans og svona mætti lengi upp telja.

Við erum ótrúlega undarlegar verur, mannfólkið.  Það var merkilegt að sjá öll þau leikrit sem  sett voru á svið umhverfis þennan annars einfalda og sjálfsagða atburð, sem fæðingin er sem og komu lítils einstakling inn í heiminn. 

Og það merkilegasta við þetta er að ef við horfum út fyrir þennan atburð, fæðinguna, og á líf okkar almennt og víðar, þá sjáum við að við erum alltaf að setja upp leikrit hér og þar, fermingar og veislur þar að lútandi, sem koma trú eða trúabrögðum ekkert við einungis peningum og völdum, brúðkaup, sem sum hver eru bara hreinasta firra, jafnvel andlát með tilheyrandi rituali og veislum. 
Horfið bara í kringum ykkur á afmæli barnanna ykkar og ykkar eigin tillidaga, á vinnustaðinn, allar hópferðirnar, vinadagana og partýin.  Okkur virðist vera alveg fyrirmunað að gera nokkurn skapaðan hlut án þess að búa úr því leikrit, helst farsa.

Hvers vegna þurfum við að gera allt með látum, við hvað erum við hrædd?  Og þið þurfið ekki að halda að það sé eitthvað annað en ótti sem rekur okkur til þessa.

Er ekki kominn tími til að breyta þessu, færa sig nær frumathöfninni, njóta hennar í einrúmi eða með fáum útvöldum, í  ró og spekt? 
Ég held við þurufm að enduskoða sjálf okkur frá grunni.  Ekki bara breyta frá einu yfir í annað heldur raunverulega skoða og leggja niður. 
Er ekki komin tími á frið í veröldinni?  Við vitum jú að veröldin kemur innan frá og út, er okkar sköpun fyrir okkur sjálf þannig að við verðum að byrja þar, hver og einn í sjálfum sér. 
Hverngi væri nú að skapa smá frið í heiminum, þó ekki væri nema stutta stund?


ih/10

 

Við getum aðeins fundið í öðrum það sem við finnum í okkur sjálfum

Við vinkonurnar vorum að rabba saman um heima og geima og öll lífsins mál.  Einhvern veginn leiddi umræðan mig til þess að segja henna frá draumi sem mig dreymdi fyrir mörgum, mörgum árum, á þeim tíma er ég fór draumförum til að læra að túlka mína eigin drauma.
Ég hafði verið að róta í fortíðinni, detta milli drauma nánast alla nóttina og túlka þá þess á milli með aðstoða draumvinar míns.  Einhver breyting varð á draumförunum og mig fór allt í einu að dreymda að ég gengi fram hjá tveimur mönnum sem voru að leggja eitthvað á jöðina.  Það var þráður sem þeir lögðu í línur út og suður, virtist ekki nokkur glóra í þessu hjá þeim, en það var engu að síður einhvers konar leið, algjörlega óskiljanleg leið. 

Annar mannanna var pabbi minn, ég leit á hann og spurði hvað þeir væru að gera. 
Mamma þín er búin að ákveða að verða veik og ég er að leggja línurnar fyrir hana, svaraði hann. 
Ég varð að vonum hvumsa og spurði, hvernig getur fullfrískri manneskju dottið í hug að ákveða að verða veik, hafði aldrei heyrt aðra eins vitleysu og gat ekki leynt hneyklsan minni. 
Skiptu þér ekki af því, svaraði hann og bandaði mér í burtu. 
Ég fór mína leið og hafði á orði, það er eins gott að mig sé ekki að dreyma sjálfa mig í framtíðinni.  Og svo vaknaði ég. 
Það tók mig að vonum langan tíma að fatta þennan draum og að mig var að dreyma sjálfa mig og þá staðreynd að við leggjum línurnar fyrir eigin lífi, heilbrigði sem óheilbrigði. 

Hvers vegna í ósköpunum ættum við að vilja verða veik, spurði ég vinkonu mína.
Ég veit það ekki svaraði hún.
Nú ert þú ný stigin upp út alvarlegum veikindum, hélt ég áfram, getur þú ímyndað þér hvers vegna þú ættir að hafa skapað það ástand.
Ef til vill umhyggja, svaraði hún, löngun eða þörf fyrir ást og umhyggju.
Já en þú veist að aðrir geta ekki sýnt þér meiri umhyggju en þú sjálf gerir, sagði ég, aðrir eru þín sköpun, í fullkomnu samræmi við sjálfa þig, ekkert annað.
Hún virtist hikandi.

Segjum að þú horfir á mig og finnist ég ekki nógu umhyggjusöm, hélt ég áfram, þá veistu að þú ert eingöngu að horfa á sjálfa þig, ekki mig.  Við höfum marg oft rætt þetta. Þú veist að ég er ekkert annað en ímynd búin til af þér, þín hugmynd um mig, fyrir þig að nota og kemur mér í sjálfu sér ekkert við.  Ég gæti þess vegna verið margfalt umhyggjusamari án þess að þú fáir það nokkurn tíma að vita og þú færð sennilega aldrei að vita það.  Því þú horfir í gegnum sjálfa þig og skapar í samræmi við allt sem þú ert. Þú getur aldrei séð annað en sjálfa þig, öll umhyggja sem þú sérð umhverfis þig er innra með þér, þín umhyggja og ef þér finnst hún ekki næg þá verður þú að skapa hana í þér, síðan getur þú sent hana á þá ímyndir sem þú skapar og skoðað hana þar þegar þig langar.  En sú umhyggja sem þú vilt fá frá mér hefur ekkert með mig að gera.

Hún fattaði það sem ég sagði.

Við gerum þetta oft, að ætlast til af öðrum, að aðrir sýni okkur eitthvað, segi eitthvað við okkur, gefi okkur eitthvað. 
En það er enginn þarna úti til að gefa okkur eitt eða neitt, sýna okkur eitt eða neitt.  Heimurinn kemur innan frá og út.  Það er staðreynd sem við verðum að sætta okkur við.  Heimurinn er okkar sköpun, hver einast amannvera sem við sjáum, röbbum við, dáumst að eða hötum kemur innan frá og út og er þess vegna við sjálf.  Svo ef þið eruð að bíða þess að einhver komi á hvítum hesti og bjargi ykkur og öllum ykkar vanda þá verðið að hugsa upp á nýtt, leita inn á við og skapa það sem þið viljið að sé.  Ekkert annað.

Hvað síðan gerist ef og þegar við legðum niður þessa endalausu ímyndasköpun er svo allt annað mál.


ih/10

Love and caring is our creation not others

She called me and we talked for a while about all kind of things and all of life matters.  Somehow our talk led to me telling her about a dream I had many, many years ago, in the period when I, in my dreams, was traveling through my dreams, learning their meaning.
I had been going through my past, falling from one dream to another all night and learning what they were telling me with the help of my dream friend.  Then suddenly I felt a change in my dreams, found myself walking pass two men laying something on the ground, it was a thread they were laying in lines, in all directions, out and south.  It didn’t look like anything, made no sense to me, but still it was some kind of path, totally bewildering path.

One of the men was my father.  I looked at him and asked what they were doing.
Your mother has decided to become ill and I‘m laying down the lines for her, he answered.
I became somewhat surprised and asked why on earth someone, quite healthy, would get the idea of become sick.  I had never heard anything so stupid and could not hide how appalled I was.
Don’t meddle in something you don’t understand he replied as he waved me away.
I went my way and thought, this better not be a dream about myself in the future.  And then I woke up.
It took me a long time to understand this dream was in fact about me for indeed we do lay the lines for our life, health and sickness.

Why on earth should we want to be sick, I now asked my friend?
I don’t know she answered.
Well you have just got over serious illness, I said, can you imagine why you should have created the illness yourself.
Caring, she said longing or need for love and caring.
Yes, but you know that others can‘t show you more care than you yourself, I said, others are your own creation, in perfect harmony with you, nothing else.
She hesitated.

I went on, let‘s say you look at me and feel I don’t care enough for your well being, and still you know you are only looking at yourself, not me.  We have often talked about this.  You know I’m nothing but an image, created by you, for you to use and has in itself nothing to do with me.  I could very well be much more caring than you will ever know and you will probably never know.  For you look through yourself and create according to what you are.  You can never see other than yourself.  All the care you can see around you is within yourself, it’s your caring.  And if you think it‘s not enough you have to create it within you, then you can send it out to the world and look at it there in you images whenever you like.  But the care you want from me has nothing to do with me.

She understood what I was saying.

We often do this, expect something from others, want others to show us something, say something to us, give us something.

But there is no one out there to give us anything, show us anything.  The world does come from within and out.  That is a fact we have to accept.  The world is our creation, each and every man and woman we see, talk to, admire or hate comes from within and is therefore us. 

So if you are waiting for someone to come on a white horse to save you and take away all your troubles you have to think again.  Look within and create all you desire.  That’s all.

What will happen if we lay down our endless image creation is then another matter.


ih/10